Geschiedenis
Teruggaand in de vroegste geschiedenis hebben de mensen altijd een verhouding gehad met bomen. In de bijbelse tijden vormden de Ceders van Libanon het beroemde heilige bos van God boven de Qadisha-vallei. Abraham onderhield zich met God onder de wijze eik van Mamre. In de Germaanse mythologie aanbeden onze voorouders de levensboom Yggdrasil. De druiden, die eiken aanbaden, hielden hun ceremonien in het heilige bos Nemeton. Ook bij Egyptenaren, Grieken en Romeinen leven veel mythische verhalen over de rol van bomen. Zowel bij primitieve stammen als bij meer stedelijke beschavingen erkende men hun speciale rol. De oude, vroegere culturen waren veel meer doordrongen van de spirituele waarden van bomen dan wij in onze moderne maatschappij. En toch: wij moeten er ons bewust van zijn: bomen leven! Ze ademen, ze stralen rust en vrede uit. Ze geven beschutting en geborgenheid. Ze schitteren met hun onschatbare energie: zie de bonkige eik en de eeuwenoude notelaar. Sommige bomen bekoren ons met hun hartverheffende sierlijkheid zoals de elegante esdoorn. Elke boom is anders, anders van uitdrukking en uitzicht, vergelijk maar de populier met de pijnboom of met de zilverwitte berk. Ook kan de mens vriendschap sluiten met bomen. En we krijgen er zeker veel voor terug! Ze geven ons vitaliteit en inspiratie en ze overladen ons met hun kracht en stabiliteit door hun vruchten. De boom heeft dus ook een geest, die vruchten draagt. Bomen lijken onsterfelijk, maar... zoals elk levend wezen is ook hun leven eindig, ook bomen sterven! Met pijn in ons hart nemen we dan afscheid van onze trouwe gezel. We voelen de geest van de boom ontsnappen in het wijde heelal. Wat er dan gebeurt? Ik zou het niet weten: gaat de geest over in een andere boom, in een ander wezen? Wie zal het zeggen? Met deze gedachte probeer ik de boom een tweede leven te geven, zij het dan in een andere dimensie door er een kunstwerk van te maken geinspireerd op zijn unieke vormen. Ik louter het hout met vuur. Door het uithollen van de stam wordt de ziel van de boom symbolisch bevrijd. Het binnenste, het kernhout, wordt verbrand tot vruchtbare as, de voedingsbodem voor nieuw leven. Als contrast met de verkoolde donkere binnenzijde wordt de huid gepolierd en de natuurlijke vorm geaccentueerd. Telkens opnieuw respecteer ik de herkomst ervan door de naam van de boomsoort te gebruiken in het nieuwgeboren kunstwerk. Elk kunstwerk is een erkenning van de ritmiek van de groei en leven, een ode aan de boom. In eindeloos polieren en branden, in zweet, stof en vuur ent ik mijn liefde voor bomen in de warmte van hun hout. Door mijn activiteit als boomverzorger en beeldhouwer probeer ik de mensen te laten inzien hoe mooi en belangrijk een boom en het beschermen ervan is in onze maatschappij. Arbo-art is niet louter een naam, maar een begrip, een organische kunstvorm gegroeid uit liefde voor bomen.